افت كيفيت آموزشي در ايران

 

دکتر فخرالدين ‌دانش آشتياني

با شروع سال تحصيلي دوباره شادي و نشاط با حضور دانش‌آموزان عزيز در مدرسه و تعامل سازنده همراه با محبت و دلسوزي معلمان و مربيان به مدرسه برمي‌گردد و امر مقدس ياددهي و يادگيري آغاز مي‌شود. به بهانه آغاز سال تحصيلي يادآوري چند موضوع كه دغدغه اينجانب مي‌باشد را عنوان مي‌كنم. ابتدا به آماري از دفتر توسعه سازمان ملل متحد درخصوص رده‌بندي جديد توسعه‌يافته‌ترين كشورهاي جهان مي‌پردازم.

براساس رده‌بندي موسوم به «شاخص توسعه انساني» پيشرفته‌ترين كشورهاي جهان را براساس سه فاكتور رفاه اجتماعي، كيفيت نظام آموزشي و كيفيت نظام بهداشت و درمان نشان مي‌دهد. در اين رده‌بندي تمامي همسايگان ما، امارات، عربستان سعودي، بحرين، كويت، تركيه و عمان پيشرفت كرده‌اند، ايران با نزولي 6 پله‌اي مواجه شده است و از رتبه 70 به رتبه 76 سقوط كرده است و اين در حالي است كه امارات با 5درصد صعود به رتبه 26 ارتقا يافته است.

اين آمار نشان‌دهنده افت كيفيت آموزشي در نظام آموزش و پرورش ايران است و متاسفانه حركتي در جهت اصلاح آن ديده نمي‌شود.

عوامل متعددي در اين افت كيفيت نقش دارد كه نمي‌توان در اين نوشتار به همه آن عوامل پرداخت، ولي يكي از مهم‌ترين عوامل محور قرار نگرفتن مدرسه به عنوان مهم‌ترين ركن تعليم و تربيت است. تا زماني كه مديريت متمركز بر اداره مدارس و تصميم‌سازي‌هاي آن وجود داشته باشد متاسفانه شاهد افت كيفيت در مدارس خواهيم بود. مسوولان نظام آموزشي براي برون‌رفت از اين مساله و جلوگيري از افت بيشتر بايد تجديدنظر اساسي در اداره كردن مدارس به شكل متمركز داشته باشند و مدرسه را يك نهاد اداري تلقي نكنند و معلمان را كارمندهاي اداري تصور نكنند و اجازه دهند در چارچوب سياست‌هاي كلي نظام، در تصميم‌سازي‌ها مشاركت فعال داشته باشند.

لینک یادداشت در روزنامه اعتماد:
https://www.etemadnewspaper.ir/fa/main/detail/191325

لینک یادداشت در در سایت سازمان معلمان ایران/سخن معلم:

افت کیفیت آموزشی در ایران

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.